خسته و کسل به نظر می رسید.از یک نواختی و بیکاری بی حوصله بود.نگاهی به عروسک هایش کرد ناگهان از بین عروسک ها چشمش به من افتاد گویا مجذوب ساده گیم شده بود.آرام و خسته به سویم آمد مرا در بر گرفت و مشغول بازی شد به این سو و آن سویم برد.بی خیال از عاقبت شومی که در انتظارم بود.شادان و خوشحال در این بازی با او همراه شدم گویا سالیان درازی است که این آشنای غریب را می شناختم شاید هم گول سادگیش را خورده بودم.آهسته دستانم را گرفت و مرا مانند پرنده ای سبک بال تا اعماق آسمان ها برد جایی که زیباتر از سرزمین آرزوها بود.احساس عجیبی داشتم.حس می کردم به همه چیز رسیده ام و دیگر هیچ آرزویی ندارم.قشنگ ترین لحظات زندگیم را می گذراندم که ناگهان همه جا تاریک شد.سکوتی وحشتناک سر تا سر وجودم را فرا گرفت.نمی توانستم حرکت کنم.لرزش عمیقی از درون حس می کردم دیگر از او که لحظاتی پیش دستم را گرفته بود و مرا به این سو و آن سو می برد خبری نبود.به شدت ترسیده بودم اما ناگهان با شنیدن صدای پاهایش لحظه ای آرام گرفتم.او را دیدم که به سویم می آمد خوشحال دم خواستم به سویش بدوم و از این که مرا ترک کرده بود شکایت کنم اما نتوانستم.احساس کردم که به چیزی بسته شده ام.قدرت حرکت نداشتم.به نزدیکم آمد و لبخندی زد و نقابش را برداشت و قهقهه ای سر داد.از ترس فریاد زدم.او که تا لحظه ای پیش با چهره ی معصومش به من لبخند 

 گر فاصله ای هست میان من و تو
بردار به لبخندی   بردار به پیغامی

سلام ای نازنین باز نامه دادم نمی ره قصه ی عشقت زبادم

گذاشتی عمرت رو پای دل من  نشستی پای حرفای دل من

نرنجیدی تو از امروز و فردام  نترسیدی که من این سوی دنیام

من و شرمنده کردی با محبت   که دیدار تو اسمش شد زیارت


خیال نکن که بی خیال از تو و روزگارتم

به فکرتم به یادتم زنده به انتظارتم

اون جورا که تو فکرمی حس می کنم کنارتم

 
اون ور دنیا که باشی خودم میام میارمت

غصه ی تنهایی نخور تنها مگه میذارمت

ببین که چی به روز این زندگیت آوردی!

از وقتی دل سپردی یادمه غصه خوردی

موت رو سفید کردی روزت رو سیاه کردی

تو با خودت عزیزم ببین چه ها کردی

خودت رو فدای این عشق چه بی ریا کردی


تو که رفتی پریشون شد خیالم همه گفتن که من دیوونه حالم

نمی دونن که این دیوونه در فکر شفا نیست

که هر چی باشه اما بی وفا نیست

آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک مرگ همین جاست بخند
دست خطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند
آدمک غم نخوری گریه کنی؟!
کل دنیا سراب است بخند
آن خدایی که بزرگش خوانی
به خدا مثل تو تنهاست بخند